در بخش آغازین شماره خرداد ماه نشریه اندیشه گستر سایپا - ارگان گروه خودروسازی سایپا که با شعار رسانه اقتصادی صنعتی انقلاب اسلامی زیر نظر مهرداد بذرپاش منتشر می شود - جمله ای از مقام رهبری نقل شده است که:"اگر در پی انتخابات ، کسانی در مراکز گوناگون سیاسی و اقتصادی روی کار بیایند که به جای ادامه راه امام و ترویج اصول و ارزش های امام و انقلاب ، بخواهند با تملق گویی دولت های مستکبر غربی ، به خیال خود موقعیتی برای ایران دست و پا کنند ، این برای ملت یک مصیبت است."

شاید درج این جمله به عنوان حرف اول نشریه ای که در ایام انتخابات، علی رغم دولتی بودن همانند صدا و سیما و سایر رسانه ها و مطبوعات به ظاهر ملی، تمام قد در حمایت از رییس دولت نهم ظاهر شد و سعی داشت تا با چاپ آمار و ارقامی که بخشی از آنها نیز توسط احمدی نژاد در قالب نمودارهای رنگارنگ در مناظره ها عرضه شد ، لزوم انتخاب احمدی نژاد را به رای دهندگان گوشزد کند، چندان دور از انتظار نباشد اما فحوای کلام و زمان و جایگاه نشر آن مدخل  مناسبی است برای ورود به این بحث که اصلی ترین دلیل برای حذف مهندس موسوی از صحنه انتخابات چیست و چرا احمدی نژاد مطلوب ترین گزینه منتخب برای حاکمیت است.

نگاهی کلی به مجموعه شعارهای مختلف در انتخابات ریاست جمهوری تضاد نگرش، برنامه ریزی و مدیریت را در 3 محور عمده میان کاندیدای جریان حاکم و اصلاح طلبان پررنگ می کند. محورهای دوم و سوم که عمده تبلیغات انتخاباتی نیز به نوعی معطوف به آنها جلوه می کرد یکی مسائل اقتصادی و معیشتی مردم و دیگری اعاده حقوق و کرامت شهروندان و روابط قانونی و اخلاقی میان حاکمان و مردم در قالب ضوابطی نظیر لزوم رعایت حقوق بشر ، دروغ نگفتن و امثال آن بود که برای مدت چند هفته موضوع اصلی بحثهای خیابانی و مناظره های تلویزیونی گردید اما محور نخست و اصلی در این میان شکاف عمیقی است که در نگرش مخالفان و حاکمان در بازتعریف منافع ملی و چگونگی مدیریت و اجرای سیاست خارجی جمهوری اسلامی وجود دارد و عامل اصلی ترس و نگرانی جریان حاکم از روی کارآمدن موسوی ، کروبی یا هر نامزد دگراندیش احتمالی را در این نکته باید جستجو کرد.

بررسی سخنرانی ها و مواضع محمود احمدی نژاد و حامیان وی طی 4 سال گذشته مهر تاییدی بر این ادعاست که بخش قدرتمندی از حاکمیت وجود و آینده خود را بر این مبنا تعریف کرده است که کلید حل همه مشکلات کشور در چگونگی اداره سیاست خارجی آن نهفته است و و بر این اساس جمله مسائل از تورم و گرانی گرفته تا فعالیت های سیاسی مخالفان دولت ریشه در خارج از مرزها دارد و از این منظر چه بهتر از آنجا که "ما می توانیم"  پس باید با طرح مواضعی چون انکار هلوکاست یا آگراندیسمان کردن پیشرفتهای هسته ای ایران، برای آچمز کردن به اصطلاح دشمنان، اقدام و به خود مشغولشان کنیم و در این میان هزینه هر چه باشد تاوانی است که ملت لاجرم از پرداخت آن است و منتقدان نیز مشتی خس و خاشاک اند که از ترس قدرتهای خارجی زبون شده اند یا به تحریک آنها فتنه می آفرینند. نتیجه آن می شود که از این منظر همانند دوره قجرها یا عهد پهلوی سفارت روس و انگلیس در تهران کانون برنامه ریزی اغتشاشات تلقی می شوند و نگاه دولتمداران با چشم بستن به روی انبوه منتقدانی که پشت دیوارهای زندان اوین درگیر حبس و بازپرسی اند نگران کلمات به کاررفته در موضع اوباماست و در سرشاخ شدن با انگلیس و اروپا یکی به میخ و یکی به نعل می زند یا علی رغم نص صریح شعر درج شده بر کاشی های سردر ساختمان وزارت خارجه - "نه شرقی ، نه غربی"- حیران یارگیری از میان قدرتهای بزرگ و کوچک است تا برخی چون چین و روسیه سکوت پیشه کنند یا دیگرانی چون چاوز با دخالت در امور داخلی ایران طرف احمدی نژاد را بگیرند.

به واقع نقد این رویکرد همان میوه ممنوعه ای است که باعث شد میرحسین موسوی یک شبه مطرود حاکمیت باشد همان اتفاقی که چند سال پیش در پی نامه نمایندگان مجلس ششم به رهبری افتاد یا عواقبی که به دنبال مخالفت با ماجراجویی هسته ای گریبانگیر احزاب اصلاح طلبی چون جبهه مشارکت یا حتی دست اندرکاران مذاکرات هسته ای کشور شد.

در تایید این ادعا ، سخنان محمود احمدی نژاد درباره هاشمی رفسنجانی و ماجرای تماس او با شیوخ عرب که در مناظره با موسوی مطرح شد نیز دلیلی دیگر است که اگرچه در کنار اتهام فساد به فرزندان هاشمی تکرار گردید اما در سخنان رهبری در نمازجمعه تهران نیز تلاشی برای رفع این اتهام صورت نگرفت و تاییدی شد بر این مدعا که در حال حاضر و از نگاه حاکم ، همه راهها در ایران به رم (سیاست خارجی) ختم می شود و خط قرمز همانگونه که در جمله منتخب بذرپاش پیداست جلوگیری از"مصیبت" تغییر در این سیاستها با تفسیر به رای دولت نهمی هاست.

کوتاه سخن آنکه تاریخ حافظه ای به ابعاد ثانیه ها و لحظه ها دارد و سوای آنکه سرانجام کش و قوس موسوی ، مردم و حاکمان به کجا بیانجامد آنچه باقی می ماند حقایقی است که در آینده نمی توان آنها را با استفاده یک طرفه از صدا و سیما و رسانه ها دیگرگونه نشان داد. موسوی بیش از هر چیز بهای پایبندی به شعار "استقلال ، آزادی و جمهوری اسلامی" و "نه شرقی و نه غربی" را می پردازد که اصلی ترین شعارهای بنیانگذار جمهوری اسلامی بود و در این میان اگرچه به گفته سید محمد خاتمی و بسیاری دیگر جمهوریت و اسلامیت نظام در آستانه خطر قرار گرفته است اما آنچه به نظر مهمتر می آید آن است که ادامه این روند با تهدید روزافزون آزادی های مدنی به تدریج سایه تهدید را بسوی استقلال کشور نشانه می رود و راه را بر دخالت بیگانگان هموار می کند و در این میان مقصر نه زخم خوردگان و منتقدان که هدایت کنندگان امور در اتاق های فرمان مدیریت کشور خواهند بود.