اي ايران

صادرات غیرقانونی نفت و دامان پاک دولت

eiiran — Sun, 11 May 2008 21:52:18 GMT

فرض كنيم كساني باشند كه در عرصه مديريت سياسي و اجرايي كشور با دور زدن يا زير پا گذاشتن اصول قانوني موارد دلخواهشان را به اجرا در آورند و با توسل به شيوه هاي گوناگون خود را از پاسخگويي نيز معاف بدارند، آيا نه آن است كه عمل ايشان مصداق بارز "فساد" جلوه مي كند و مجموعه عملكرد هماهنگ آنها در قاموس عامه تعبيري جز "مافيا" ندارد؟ مي خواهد نيت ايشان خير باشد يا از روي تعمد غارت بيت المال را هدف گرفته باشند.
با اين مقدمه خبري كه در ادامه مي آيد نيازي به شرح و تفسير ندارد كه متاسفانه مشتي است نمونه خروار.
---
به گزارش سايت وابسته به مركز پژوهشهاي مجلس هفتم ، غلامحسين نوذري كه عصر روز يكشنبه به كميسيون انرژي مجلس احضار شده بود، درباره مجوز قانوني واردات دو ميليارد دلار بيشتر از قانون بودجه در سال 86 ، اعلام كرد:" كه وزارت نفت به دستور رييس جمهور قانون بودجه را ناديده گرفته و سال گذشته دو ميليارد دلار بيشتر از مجوز قانوني بنزين وارد كرده است."
وي اظهار داشت :"در سال 86، دولت موظف بود با روشهاي مختلف از جمله سهميه‌بندي، در مصرف بنزين را محدود و حداكثر 3.8 ميليارد دلار بنزين وارد كند اما در عمل بدون اجازه و اطلاع مجلس ، حدود 5.7 ميليارد دلار بنزين وارد كرد كه در نتيجه بخشي از تلاشها براي مهار مصرف و واردات بنزين در سال86 را خنثي شد."
به گفته وزير نفت، شركت ملي نفت ايران در سال 86 بيشتر از سطح قانوني 3.8 ميليارد دلاري خود، نفت خام براي معاوضه با بنزين و گازوئيل صادر كرد و ناچار شد و معادل وجوه نفت خام بيشتر از قانون صادر شده را از محل «منابع مالي براي سرمايه‌گذاري‌هاي شركت نفت»، به حساب بانك مركزي واريز كند.
نوذري در پاسخ به سوال نمايندگان درباره اينكه چرا وزارت نفت بجاي اينكه بطور شفاف و قانوني براي واردات كسري بنزين ، لايحه دو فوريتي يا سه فوريتي بهمراه استدلال به مجلس ارايه نداد و به انجام كار غيرقانوني متوسل شد؟ تصريح كرد :"واردات بيش از مجوز قانوني را به دستور رييس جمهور انجام داده است."
---
اما ماجرا به همين جا ختم نمي شود. در سفرهاي استاني دولت طي دو سال اخير تعداد زيادي طرح عمراني در استانهاي مختلف به تصويب رسيده كه محل تامين بودجه آن خارج از رديف‌هاي قانون بودجه ، توسط هيات مديره شركت ملي نفت ايران تامين شده است. اما با كدام مجوز...!؟
---
وزير نفت در پاسخ اعلام كرد بر اساس بند 5 ماده 71 قانون تنظيم بخشي از امور مالي دولت، شركت‌هاي دولتي از جمله شركت نفت اجازه دارند از منابعشان براي تسهيل اجتماعي هزينه كنند و شركت ملي نفت به همين مجوز قانوني، هزينه برخي مصوبات استاني دولت را تقبل مي كند.
---
سوال اينجاست اگر به جز دولت مدعي خدمت نهم ديگري دامن به اعمالي چنين خلاف قانون و مصالح ملي مي آلود، چه برخوردي از سوي راهيافتگان مجلس هفتم و امثال كيهانيان صورت مي گرفت كه به گواهي روزهايي نه چندان دور به بهانه دستمالي بارها قيصريه به آتش كشيده اند؟ آيا كساني كه مدعي اند هر چه مي كنند با اشراف و راهنمايي امام زمان (ع) است ، پاسخي نيز در آستين دارند براي اعمالي كه به فتواي مرحوم امام بواسطه زير پاگذاشتن قانون و مصلحت ملت ، در تقابل مستقيم با شرع قرار دارد؟
اجراي سليقه اي بودجه سالانه مصوب مجلس، بي اعتنايي نسبت به اسناد بالادستي نظير سند چشم انداز و برنامه چهارم توسعه ، انحلال سازمان مديريت و برنامه ريزي ، انحلال هيات امناي صندوق ذخيره ارزي و امثالهم جملگي با اين توجيه صورت مي گيرد كه براي تسهيل در اجراي برنامه ها ، محدوديت ها و در واقع نظارتها از پيش روي مديران دولت نهم و شخص رييس جمهور برداشته شود و اين در حالي است كه رييس دولت مدتهاست علي رغم دهها ميليارد دلار درآمد افسانه اي نفتي در برابر تورم و گراني از دستهاي توطئه گر سخن به ميان مي آورد و از لزوم برخورد با مافياي لانه كرده در بانكها و صنعت نفت سخن مي گويد و مبارزه با فساد را در جهت استقرار عدالت ، اصلي ترين هدف دولت خود مي داند و صد افسوس كه به استناد آنچه مي گذرد، بيشتر مصداق حكايت دم خروس است و قسم حضرت عباس چه هر روز بيش از پيش با حذف اهرم هاي نظارتي و ايجاد فشار كاذب رواني بسترهاي مناسب تري براي تضييع حقوق ملت فراهم مي آيد و لاجرم زمينه هاي فساد در سطوح مختلف مديريت كشور پررنگ تر مي شود. وقتي رييس جمهور كه بايد پاسدار قانون باشد بدان بي مهري مي كند چه انتظاري مي توان از ديگراني داشت كه همچون وزير نفت توجيهي براي آنچه خود نيز به خلاف بودنش واقفند مي تراشند.
به گفته سايت احمد توكلي ، سوال كنندگان ضمن سكوت درمورد دستور رييس جمهور، نسبت به قانوني بودن اقدام وزارت نفت (و البته ديگر شركتهاي دولتي كه در هزينه دهها ميليارد دلار درآمد ارزي كشور سرنوشتي مشابه اين وزارتخانه دارند) براي تامين بودجه طرح‌هاي عمراني خارج از قانون بودجه، قانع شدند و فقط از آن جهت كه جامعيت قانون بودجه مخدوش شده است ، به وزير نفت تذكر دادند اما مسلم آن است اگر فرصتي عادلانه و مناسب براي داوري فراهم آيد ، مردم اينچنين راحت قانع نخواهند شد.

حکایت درد بی درمان استبداد

eiiran — Sat, 10 May 2008 06:32:18 GMT

مدتهاست کتاب "تاریخ مشروطه" کسروی گوشه کتابخونه ام خاک می خوره و فرصت نکرده بودم یه سری بهش بزنم. دیشب بعد مدتها چند صفحه ای ازش خوندم. فصل مربوط به کشتن میرزا جهانگیرخان صوراسرافیل و ملک المتکلمین و همینطور چگونگی اتفاق به توپ بستن مجلس مشروطه توسط عمله استبداد.
کسروی از قول یکی از همزنجیران ایشان در باغشاه می نویسد:
"...دو تن فراش برای بردن ملک و میرزا جهانگیرخان آمدند و ایشان را از قطار (زنجیر) بیرون آورده به گردن هر یکی زنجیر دستی(شکاری) زده گفتند: برخیزید بیایید. گویا هر دو می دانستند برای کشتن می برندشان. ملک دم در با آواز دلکش و بلند خود این شعر را خواند:
ما بارگه دادیم این رفت ستم بر ما / بر بارگه عدوان آیا چه رسد خذلان
این را خوانده پا از در بیرون گذاشت.ما همگی اندوهگین شدیم و این اندوه چند برابر شد هنگامیکه دیدیم آن دو فراش زنجیرهایی را که به گردن ملک و میرزا جهانگیرخان زده بودند برگردانیده و در جلوی اتاق بر روی دیگر زنجیرها انداختند..."
حکایت درد بی درمان استبداد است و پیکر بی رمق ایران و وااسفا که چه بیشتر در آستین داشته و دارند.

نقدی بر طرح ارتقای امنیت اجتماعی

eiiran — Tue, 05 Jun 2007 21:01:18 GMT

*سلسله طرح های ارتقای امنیت اجتماعی که از اول اردیبهشت 86 با عنوان امنیت اخلاقی در برخورد با بدحجابی آغاز شد پس از اجرای مراحل دوم و سوم که برخورد با اراذل و اوباش به نام وجمع آوری معتادان پر خطر بود، وارد مراحل دیگری شده است که از برخورد با سارقان خرد تا جمع آوری قلیانها و .... را دربر می گیرد و در این میان اگرچه رییس پلیس آگاهی تهران از کاهش جرایم خشن در سطح شهر خبر می دهد اما با کاهش فشار نیروی انتظامی و معطوف شدن نگاه امنیتی به سایر مسائل ، هیچکس امکان بازگشت وضعیت را به پیش از آغاز طرح انکار نمی کند. اما سوای اینکه مجموعه این طرح ها تا چه حد موفق بوده است و چه نتایجی را در آینده به دنبال دارد دو نکته در باره اصل طرح و نیز شیوه های اجرای آن مورد نظر است که در ادامه می آید:

نگاهی بدبینانه به ساختار کلاینتالیستی قدرت در ایران

eiiran — Fri, 04 May 2007 12:09:18 GMT

طرح موضوع پاترون ها (حامی ها) و کلاینت ها(کارگزاران) در ارائه تعریف جدیدی از ساختار نظام قدرت سیاسی در ایران ، سابقه ای ۱۰ ساله دارد و نمونه های شاخص طرح آن دکتر علمداری و دکتر حجاریان هستند که مقاله های ایشان با کمی جستجو در اینترنت قابل دسترسی است . هدف از این نوشتار کوتاه بیان ساده این تعریف و انطباق آن بر برخی رویدادهای حاضر است که می تواند در پالایش قوه تحلیل و بازتعریف صورت مساله مفید و مثمر ثمر باشد.

در ابتدا تعریف ساده و کوتاهی از این نظریه:

"این نظریه بیان می کند که ساختار توزیع قدرت در لایه های بالای نظام سیاسی ایران نه به آن شکلی است که در قانون اساسی پیش بینی شده است و نه آنگونه که در ظاهر پیداست شکلی هرمی از رهبری نظام تا رئوس قدرت در پایین دارد بلکه در نگاهی کلی، قدرت سیاسی بین مجموعه ای نامتقارن از پاترون ها توزیع می شود که هر کدام متناسب با قدرت و منافع در اختیارشان از حمایت مجموعه ای از کلاینت ها یا کارگزاران برخوردارند و تا آنجا که موجودیت حامی را به خطر نیندازند از حمایت وی بهر ه می برند. گستردگی منافع مالی در کشور نفت خیز و پرجمعیتی مثل ایران و درهم تنیدگی منافع اقتصادی با دیدگاههای مذهبی و ایدئولوژیک باعث شده است که در بسیاری موارد پاترون های کوچک تر خود در مجموعه کلاینت های یک پاترون بزرگتر جای بگیرند یا در جنگ پنهان قدرت تغییر موضع و موقعیت بدهند اما این موضوع اگرچه بر پیچیدگی ساختار قدرت در ایران می افزاید و شناخت و پیش بینی رفتار آن را سخت تر می کند اما با کمی اغماض می توان ادعا کرد اتفاقات ریز و درشت سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی در نظام جمهوری اسلامی ایران در جدال قدرت و تضاد منافع بین یک یا چند پاترون و به تبع آن دخالت کارگزاران تابع هر کدام تعریف می شود که در معنای عامیانه به آن "باندبازی" اطلاق می شود. لغتی کوتاه و گویا که ناخود آگاه از سوی مردم برای بیان روابط پدرخوانده های کوچک و بزرگ و عوامل آنها در ایران کاربرد دارد."

با استفاده از این تعریف می توان نگاهی دوباره و متفاوت به چند رویداد حاضر انداخت و نتیجه را با آنچه الزام قانون و حق مردم در یک نظام مردمسالار مطالبه می کند مقایسه کرد:

۱. تغییر هیات مدیره پرسپولیس، استعفای انصاری فرد و متعاقب آن استعفای ناگهانی بیادی ، کاشانی و سروری اعضای جدید هیات مدیره منتصب تربیت بدنی.

علی الظاهر و به استناد مطبوعات و مسموعات موثق پرسپولیس بدون لحاظ مصالح باشگاه و طرفداران ، وجه المصاحه توافق بین مجموعه حامیان احمدی نژاد با بخشی از بدنه شورای شهر برای حذف قالیباف بود که با دخالت حامی یا حامیان قویتری که به تبع منافع اقتصادی نامعلوم یا متناسب با تعریف این نظریه بر اساس فرمول حمایت حامی از کارگزار از انصاری فرد حمایت می کردند، سه عضو جدید عطای منصب جدید را به لقایش بخشیدند و پروژه ناکام ماند یا حداقل متوقف شد.

۲. بازداشت موسویان به اتهام جاسوسی و رابطه آن با پرونده هسته ای و مذاکره با آمریکا

شایع است که در زمان جنگ چند گروه داخلی بطور همزمان و مستقل از دولت در حال لابی و مذاکره با طرف های مقابلی در آمریکا و اروپا بوده اند. تعمیم این مساله در کنار اختلافات عمیقی که فی مابین تیم سابق هسته ای و مدیران جدید وجود دارد این فرضیه را به ذهن متبادر می کند که بازدداشت موسویان به عنوان دیپلمات ارشد مورد حمایت هاشمی رفسنجانی ادامه جدالی پنهان بین طرفین است که با هدف در دست گرفتن ابتکار عمل در ایجاد رابطه با امریکا و مدیریت پرونده هسته ای ادامه دارد و از پرده برون افتاده.

۳. ایجاد تنش های دانشجویی به بهانه توهین به مقدسات و طرح ضربتی برخورد با بدحجابی و مشابه آن نمونه هایی دیگر از برخورد کارگزاران در لایه هایی دیگر از روابط پدرخوانده هاست که هر از چند گاه بصورت برنامه ریزی شده یا خودجوش با سامان دادن اتفاقاتی از این دست یا استفاده از جرقه ای ناگهانی و کوچک ، آتشی بزرگ برمی افروزند تا پدرخوانده ها بتوانند امتیاز مود نظر خود را از طرف یا طرفین ابتیاع و امنیت منافع خود را تضمین کنند. در این رابطه القای تسلط امنیتی در صحن عمومی جامعه و محیط دانشگاه در کنار دور کردن توجه عمومی و رسانه ای از نیمه تاریک و اصلی اتفاقات در حال انجام ، می تواند از زمره اهداف اصلی گردانندگان باشد.

و ...

در تمامی موارد تشخیص اینکه چه کسی با دیگری در حال معامله یا جدال است و شناخت مجموعه روابط حاکم ممکن نیست اما دو نکته در کنار همه این رخدادها و مسائل قطعی و قابل استناد است و آن اینکه

اولا مردم و مصالح ملی در بسیاری مواقع قربانی حمایت پاردون ها و پدرخواننده ها از عوامل ایشان می شود و پیشرفت فقط در سایه حمایت پاردون ها و عوامل آنها ممکن است که البته منظور از این حمایت نه حمایت سیاسی ماانند احزاب در سایر کشورهاست بلکه روابطی مافیایی نظیر آنچه در باندها و گروههای مشابه در سایر نقاط دنیا می گذرد.(البته در معدود مواردی چون سعید اسلامی ، کلاینت مورد نظر به دلیل به خطر افتادن منافع پاردون قربانی می شود)

دوم انجام اصلاحات سیاسی و اقتصادی در سایه قدرت پدرخوانده ها و کارگزاران اطرافشان امری ناممکن به نظر می رسد ولی این نمی تواند بدان معنی تلقی شود که حذف افراد و باندها درمان قطعی بیماری است و راه اصلاحات هموارتر می شود. بلکه این نگرانی را تقویت می کند که آیا در ساختار حاضر هر جایگزینی خود به سرنوشت قبلی دچار نمی شود و آیا با حذف پدرخوانده ها دیگرانی با شکل و صورتی نو جای آنها را نخواهند گرفت؟

---

نگاهی واقع نگر(و شاید تا حدی بدبینانه) به تجربه خاتمی و اصلاح طلبان در دوره اصلاحات باعث می شود ادعا کنیم اصلاح طلبان در نهایت به دلیل شکست در قطع نفوذ پدرخواندها و نیز آلوده شدن بخشی از آنان در چنبره منافع اقتصادی و مالی باندهای قدرت ناکام ماندند و متاسفانه در دوره پس از اصلاحات نیز تغییر عمده ای در نظر و دیدگاه و برنامه های آتی ایشان رخ نداده است.

به لحاظ تئوریک در نظر گرفتن حق حاکمیت برای همه بدون در نظر گرفتن تعلقات دینی ، نژادی و جنسی در کنار رعایت دقیق حقوق قانونی شهروندان و آزادی رسانه ها و مردم در بیان عقایدشان تنها راه گریز از یک ساختار کلاینتالیستی به دموکراسی است که متاسفانه همانگونه که در تیتر این مطلب آمده است برای دستیابی به دموکراسی به معنای واقعی آن در ایران و گریز از ساختار کلاینتالیستی موجود ، ترسیم چشم انداز مطلوب و شفافی در آینده نزدیک ممکن نیست.

سرنوشت احمدی نژاد در دستان هاشمی رفسنجانی

eiiran — Wed, 11 Apr 2007 07:55:18 GMT

مخالفت شورای نگهبان با مصوبه مجلس مبنی بر افزایش دوره هفتم پارلمان برای تجمیع انتخابات آتی مجلس و ریاست جمهوری زمینه ساز دو پیشنهاد جالب دیگر شده است:

اولی که از طرف برخی نمایندگان مطرح می شود و دایر بر کوتاه شدن یکساله عمر دولت نهم و همزمانی انتخابات ریاست جمهوری با مجلس هشتم در انتهای سال جاری است و دومی که از طرف پورمحمدی وزیر کشور پیگیری می شود و نصف شدن عمر چهارساله شوراهای سوم برای تجمیع آن با انتخابات ریاست جمهوری آتی دو سال آینده را در بر دارد.

اگرچه به ظاهر انگیزه طراحان لایحه رد شده توسط شورای نگهبان و پیشنهاد دهندگان هر دو جایگزین فعلی کاهش بار مالی و اجرایی برگزاری انتخابات در کشور عنوان می گردد اما منافع خاص پشت پرده این پیشنهادات چندان پوشیده نیست.

بسیاری از نمایندگان و مدیران ارشد و میانی بخوبی تفاوت ماهوی مدیریت توده ای و سیاستهای پوپولیستی دولت نهم را با منافع ملی درک کرده اند و جایگزینی سریعتر وی می تواند علاوه بر کاهش تنش در سطح داخلی و بین المللی، حضور طیف اصلی محافظه کاران را در راس قدرت تضمین نماید. در حال حاضر عینی ترین جلوه تضاد بین این طیف و دولت احمدی نژاد در تغییر ساعت رسمی کشور ، مساله بنزین و تلاش برای حذف قالیباف از طرف دولت نهم قابل مشاهده است.

از طرف دیگر نیز دولتی ها با پیش کشیدن تجمیع انتخابات مجلس و خبرگان در کنار انتخاب همزمان رییس جمهور و اعضای شوراهای شهر و روستا تلاش می کنند تا هم از این راه تلخی ناکامی رایحه خوش خدمتی ها را در شورای سوم از یاد ببرند و هم توپ را با سانتری مناسب به زمین مجلسی ها ارسال کنند.

مسلما شورای نگهبان و شخص آقای جنتی اجازه کوتاه شدن عمر دولت احمدی نژاد را نخواهد داد و فکر نمی کنم مجلسی ها نیز به این راحتی تسلیم فشار دولت شوند بنابراین به قول قدیمی ها همانگونه که "گذر پوست به دباغ خانه می افتد" سرنوشت دولت نهم نیز روی میز مجمع تشخیص مصلحت نظام و به تبع آن هاشمی رفسنجانی قرار خواهد گرفت و این فرصتی است که حتی اگر به تغییر دولت نیز نیانجامد می تواند در تعدیل تندروی های بیش از اندازه آن در پرونده هسته ای و مدیریت اقتصادی کشور موثر باشد.

پی نوشت: البته لازمه این را هم بنویسم که شخصا با هر گونه تغییر در قانون فعلی انتخابات مخالفم و معتقدم وقتی فوت یا عزل یک رییس جمهور می تواند امری محتمل برای آینده باشد تجمیع انتخابات ریاست جمهوری با هر انتخابات دیگر امری بیهوده و قابل نقض است. اینگونه اقدامات میتواند با ایجاد رویه نامناسب ، فرصت های زیادی را برای سوء استفاده های آتی ارباب قدرت از ابزار قانون فراهم کند و در دراز مدت ارزش آرای عمومی را از حداقل موجود نیز پایین تر ببرد.

آزادی ملوانان حکم حکومتی بود

eiiran — Sat, 07 Apr 2007 20:41:07 GMT

آزاد کردن ناگهانی ۱۵ ملوان انگلیسی اتفاق خوش یمنی بود از آن جهت که دو طرف به قول همولایتی های ما فحش دادند و فحش "استدند" و کار به جنگ و مرافعه نکشید اما یه ذره همچی بگی نگی روسیاهی هم به زغال موند. اول مصاحبه ملوانان انگلیسی در لندن که شده بود حکایت اقرار و انکار زندانیان سیاسی خودمون و دوم گزارش آسوشيتد پرس که از نامه وساطت پاپ به مقام رهبری برای آزادی بازداشت شدگان بریتانیایی به مناسبت عید پاک خبر می داد.

شرمنده همه دوستانی که توی وبلاگها از درایت احمدی نژادی سخن گفتند و دست مریزاد دادند و همه آنهایی که علم مخالفت و غیرت برافراشتند. اطمینان دارم اگر به تصمیم رییس جمهور عزیز و ارجمندمون بود احتمالا ملوانان هنوز حدفاصل انفرادی تا بازجویی یه لنگه پا راه می رفتند و جماعتی هم قلاب به دست از آب گل آلود ماهی می گرفتند.

شاید از روند کلی اتفاقات مربوط به این ماجرا و ادامه اش ، رایحه خوش بعضی ها به مشام برسد(البته روم به دیفال منظورم عمدی بودنش نیست..!) اما فکر می کنم حل یه هویی این ماجرا نه امداد غیبی بود و نه درایت حکومتی بلکه از جنس همان حکم هایی بود که یک بار کرباسچی را از زندان آزاد کرد و بار دیگر طرح قانون مطبوعات را از دستور کار مجلس ششم خارج نمود. یک "حکم حکومتی" ساده و سرراست که البته این بار بدون بازتاب مطبوعاتی و به عنوان تمشیت و عفو ریاست جمهوری مطرح شد. تا باشه از این حکم ها و لطفا انصاف داشته باشیم و در این مورد چیزی بر کارنامه پر و پیمان رییس جمهور محبوب نیافزاییم!

پیشنهاد تکراری: دولت سایه اصلاح طلبان

eiiran — Thu, 05 Apr 2007 09:49:18 GMT

اگر از مردم ایران سوال کنی که در برابر تجاوز بیگانه (آن هم از نوع انگلیسی اش) چه واکنشی پسندیده است متفق القول پاسخ محکم و قاطعی را طلب می کنند اما بالشخصه اعتقاد ندارم که رخداد دستگیری تا آزادی ملوانان انگلیسی در چارچوب این منطق بگنجد یا سرآخر منافع ملی ما را تامین کند. به هر حال منظورم از این نوشته انتقاد از روند این ماجرا نیست که به هر حال ختم به خیر شد. موضوعی که به بهانه این ماجرا می خواهم اشاره ای دوباره به آن داشته باشم نحوه موضع گیری اطلاح طلبان و واکنش های آنان است که اگر به بررسی دوباره آن بنشینیم لزوم ایجاد مجموعه ای در داخل نیروهای اصلاح طلب و به طور خاص جبهه مشارکت برای بررسی روزآمد موقعیت و واکنش مناسب را گوشزد می کند. چیزی شبیه آنچه در ابتدای خروج اجباری اطلاح طلبان از آن با نام "دولت سایه" یاد می شد.

اگر فرض قطعی اختلاف نظر فیمابین جناح حاکم در دولت و مجموعه نیروهای سیاسی موسوم به اصلاح طلب را در نظر بگیریم و بپذیریم که گذشته از موضوعیت اصل نظام در سایر مقوله های مهم و اساسی از اقتصاد و معیشت گرفته تا نوع تلقی از مفاهیم مربوط به حقوق شهروندی و اجتماعی مردم و بالتبع آن نوع برنامه ریزی و مدیریت در عرصه سیاستهای داخلی و خارجی کشور اختلاف نظری عمیق وجود دارد جای خالی راهبرد کاراتری نسبت به آنچه در حال حاضر وجود دارد احساس می شود. اما مشکل کجاست و چرا این مکانیزم شکل نگرفته است. به این پیش فرض ها توجه کنید:

اصلاح طلبان از کمبود رسانه رنج می برند ، اصلاح طلبان برای نیل به اصول اساسی دموکراسی در چارچوب نظام حاضر مشکلات و بن بست های قانونی و دگم های ذهنی دارند ، اصلاح طلبان دچار ضعف مدیریت در لایه بالایی هرم و اختلال در ارتباط با بدنه اجتماع شده اند ، اصلاح طلبان برای ادامه فعالیت سیاسی هزینه بالایی می پردازند، ... ، ...

همه این مسائل و مشکلات وجود دارد اما فکر می کنم یک مساله اساسی ترین مشکل اصلاح طلبان است و آن اینکه آنقدر در تار و پود حرکت سیاسی درون نظامی پیچ خورده اند که "جسارت" حرکت را از دست داده اند. نمونه اش نوع برخورد مجموعه اصلاح طلبان با پرونده هسته ای است یا همین داستان ملوانان انگلیسی یا حتی گزارش های غلط اقتصادی دولت به مردم ، موضوع معلمان ، زنان و ...

نمی گویم اصلاح طلبان ترسو شده اند ، نمی گویم واکنشی نشان نمی دهند و نمی گویم حضورشان بی اثر است اما اعتقاد دارم که اگر قرار باشد نهایت واکنش یک مجموعه سیاسی به چند بیانیه و لابی های درون تشکیلاتی محدود ختم شود جز سرخوردگی نیروهای تشکیلاتی و دوری هرچه بیشتر از مردم نتیجه ای عاید نمی شود.

تشکیل "دولت سایه" حداقل در برخی موضوعات خاص و تجدید نظر در راهبرد نه چندان موفق "سیاست ورزی" شاید راه حل مناسبی برای مجموعه های اصلاح طلبی چون جبهه مشارکت باشد که اگرچه احتیاج به رایزنی و دقت نظر بسیار دارد اما حساسیت برهه حاضر فرصت چندانی برای مسامحه و تردید باقی نمی گذارد.

نگرانی برای زندانیان زن با یاد زهرا کاظمی

eiiran — Wed, 14 Mar 2007 21:40:18 GMT

دوم تیرماه ۸۲. مقابل زندان اوین: امیر و من به همراه آیدین همسر مهدی و خواهرش نجمه آخرین کسانی بودیم با مرحوم زهرا کاظمی صحبت کردیم. تا آنجا که به یاد دارم یک افسر نیروی انتظامی از زندان خارج شده بود و در حلقه نگران خانواده ها، مجموعه ای از خبرهای ضد و نقیض را اعلام می کرد. همه چشم به دهان او دوخته بودند تا از عزیزی خبر بیاورد و در این میان امیر چسبیده به افسر سعی می کرد از مهدی و دیگران سراغی بگیرد.

در همین حال حواسم به لنز بلند دوربینی جلب شد که از پشت سر من حلقه جمع را نشانه می رفت و عکس می گرفت. ناخودآگاه امیر را صدا کردم و از کادر دوربین کنار کشیدم. عکاس همچنان دور و بر خانواده زندانیان می چرخید و عکس می گرفت.

اسمش را چند روز بعد فهمیدم اما قیافه اش طوری بود که از همه متمایزش می کرد. زنی لاغر با چهره ای پر چروک و مانتویی یقه باز و شالی که به زحمت سرش را می پوشاند دوربینی مجهز به یک لنز حرفه ای را در دست داشت و بی توجه به جمع و سربازان که در اطراف پراکنده بودند مدام عکس می گرفت. در نگاه اول فکر کردیم خبرنگار است و البته ایرانی نیست...حضور یک خبرنگار خارجی آن هم کنار دیوار زندان اوین فرصت مناسبی برای بیان وضعیت می نمود بنابراین به پیشنهاد آیدین، من و امیر او را به کناری کشیدیم و سر صحبت را باز کردیم. خوش اخلاق نبود (تاثیر همجواری اوین بود یا از روی احتیاط، نمی دانم...) و با اکراه و بی اعتماد حرف می زد. گفت که خبرنگار یک مجله خارجی است و برای آنها عکس می گیرد ... مکالمه کوتاه بود و با خوش و بشی معمولی تمام شد...

حال که فهمیده بودیم ایرانی است از دستش بیشتر عصبانی بودیم، فکر می کردیم خودش را می گیرد...نجمه سعی دوباره ای کرد که او نیز با بی توجهی روبرو شد. چند دقیقه بعد آقایی با پیراهن سفید روی شلوار از در کوچک اوین خارج شد و سراغ او آمد ... مکالمه ای کوتاه و بعد مرحوم زهرا کاظمی همراه مرد به داخل اوین رفت... رفتنی بدون بازگشت.

چند روز بعد خبر فوت (قتل) زهرا کاظمی تیتر اول مطبوعات ایران و جهان بود و متاسفانه پس از گذشت نزدیک چهار سال نه تنها عاملان این جنایت از مجازات مصون مانده اند بلکه حتی کسی از واقعیت قتل او نیز خبر درستی ندارد . سه سال بعد در سال ۸۵ دو زندانی سیاسی دیگر نیز در زندان درگذشتند یکی در زندان رجایی شهر کرج و دیگری در اوین و این سوال مطرح است که آیا این داستان ادامه دارد...!؟

پی نوشت: بازداشت فله ای فعالان زن در آستانه ۸ مارس و صدور قرار بازداشت موقت برای دو تن از آنها یعنی محبوبه عباس قلی زاده و شادی صدر بهانه مناسبی برای نوشتن درباره جنبش زنان و وضعیت امنیتی حاضر در کشور است که هر از چندگاه دامن عده ای را می گیرد. ابتدا نوبت دانشجویان و فعالان دانشجویی بود سپس کارگران شرکت واحد و بعد از آن زنان و معلمان. به عبارت ساده تر هر جمع یا صنفی که به طور بالقوه قابلیت ایجاد حرکت اجتماعی و تبدیل پتانسیل اعتراضات مردمی به فعلیت را داشته باشد در فهرست برخورد و سرکوب قرار می گیرد و نمی دانم حتی اگر از اصول حقوق بشری هم صرف نظر کنیم و از منظر حاکمان به موضوع بنگریم این گونه اعمال که نص صریح قانون اساسی است به پشتوانه کدام منطق می تواند در راستای مصالح و منافع نظام تلقی شود و آینده را برای جمهوری اسلامی بیمه کند!

اما دراین باره دوستان زیاد نوشته بودند و ترجیح می دهم برای ابراز نگرانی به ذکر خاطره فوق بسنده کنم که خود کوتاه و گویاست. در آستانه عید نوروز امیدوارم دوری این دو زن زندانی از خانواده هاشان زیاد طول نکشد که البته این آرزو شامل همه زندانیان سیاسی و عقیدتی نیز می شود.

یادگارهایی از انقلاب 57

eiiran — Wed, 07 Feb 2007 14:28:18 GMT

معمولا تاریخ نوشته یا اثری است که برندگان برای توجیه عملکرد و بزرگنمایی پیروزیشان در گذر زمان می نویسند و آنقدر هم بر یگانه بودن برداشتشان اصرار می کنند که هر نوع مخالفتی بدعت تلقی می شود و مستوجب برخورد. انقلاب ۵۷ هم نمی تواند از این قائده مستثنی باشد. نگاهی به شیوه روایت انقلاب اسلامی و جنبه های مختلف آن نشان می دهد که سال ها زمان لازم است تا توضیحی قانع کننده و البته کامل درباره علل ، چگونگی و زوایای مختلف انقلاب در میان مردم فراگیر شود و پدیده انقلاب اسلامی با در نظر گرفتن همه واقعیت ها و جنبه های متفاوت آن به کتاب های درسی و رسانه های رسمی چون صدا و سیما راه پیدا کند.

وجود روایتهای متفاوت و گاه کاملا متضاد در مورد یک برهه خاص تاریخی نظیر جریان شیخ فضل الله نوری در مشروطه و کودتای ۲۸ مرداد در دهه ۳۰ نمونه هایی از تفسیر به رای است که می تواند درمورد برخی نگاهه به انقلاب نیز صادق باشد.

با این وجود هدفم از این نوشته نه تخطئه تاریخ است و نه بی ارزش شمردن زحمات راویان کوچک و بزرگ آن ، بلکه یادآوری این نکته است که در بسترهای مشترک جغرافیایی و اجتماعی یا فرهنگی، تاریخ همیشه به نحوی در مسیر آینده تکرار می شود و خواه ناخواه ما بازیگران این صحنه ایم بنابراین چه بهتر که صفحات کتاب تاریخ را با دقت بیشتری مورد توجه قرار دهیم.

به هر حال قرائت رسمی از یک واقعه تاریخی هیچگاه تمام واقعیت مربوط به آن اتفاق را در بر نمی گیرد و انقلاب ۵۷ هم از شمول این فرض خارج نیست.

در اینجا ضمن گرامیداشت یاد همه نامهایی که به ثمر نشستن انقلاب بدون حضور یکایک آنها میسر نبود چند عکس جالب از سالهای ۵۷ و ۵۸ را می آورم که بعضا نمونه های جالبی برای نشان دادن جنبه های دیگری از تاریخ انقلاب اند.

اطراف دانشگاه تهران-آبان ۵۸

دولت موقت - اسفند ۵۷

اسفند ۵۷

هویدا در سردخانه

خدمتکار شاه در شهر گردانده می شود...

جنازه يك فاحشه پس از سوزانده شدن دي ۵۷

بيطرف و ابتكار، تسخير سفارت آمريكا آبان ۵۸

هوش ایرانی و آمریکایی

eiiran — Tue, 30 Jan 2007 10:19:18 GMT

بازم طبق معمول در به روز کردن وبلاگ کوتاهی کردم و کلی وقت گذشت. اما در واقع خیلی هم بیکار نبودم و بالاخره وب سایت منطقه تهران راه افتاد. اسمش را طراوت گذاشتیم تا با نشریه ای که داریم همنام باشد اما به قول دوستان تا چه قبول افتد و چه در نظر آید...

یه مطلب درمورد تهدید آمریکا، تحریم و انرژی هسته ای آماده کرده ام اما ترجیح دادم به یاد دوست عزیزم شهاب که یکسالی است به قصد تحصیل راهی دیار فرنگ شده لطیفه ای را که ای میل کرده در اینجا بیاورم. یه لطیفه ایرانی گویای ذهنیت مردم درباره نسبت هوش ایرانی ها و آمریکایی ها!

این را هم اعلام کنم که قصد توهین به آمریکایی ها را ندارم و رگ ایرانی بودنم هم بالا نزده اما به هر حال گفتنش خالی از لطف نیست. اگه بخونید احتمالا شما هم با من(و البته شهاب) همنظر می شوید.

"سه نفر آمريکايي و سه نفر ايراني با همديگر براي شرکت در يک کنفرانس مي رفتند. در ايستگاه قطار سه آمريکايي هر کدام يک بليط خريدند، اما در کمال تعجب ديدند که ايراني ها سه نفرشان يک بليط خريده اند. يکي از آمريکايي ها گفت: چطور است که شما سه نفري با يک بليط مسافرت مي کنيد؟ يکي از ايراني ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهيم.

همه سوار قطار شدند. آمريکايي ها روي صندلي هاي تعيين شده نشستند، اما ايراني ها سه نفري رفتند توي يک توالت و در را روي خودشان قفل کردند. بعد، مامور کنترل قطار آمد و بليط ها را کنترل کرد. بعد، در توالت را زد و گفت: بليط، لطفا! بعد، در توالت باز شد و از لاي در يک بليط آمد بيرون، مامور قطار آن بليط را نگاه کرد و به راهش ادامه داد. آمريکايي ها که اين را ديدند، به اين نتيجه رسيدند که چقدر ابتکار هوشمندانه اي بوده است.

بعد از کنفرانس آمريکايي ها تصميم گرفتند در بازگشت همان کار ايراني ها را انجام دهند تا از اين طريق مقداري پول هم براي خودشان پس انداز کنند. وقتي به ايستگاه رسيدند، سه نفر آمريکايي يک بليط خريدند، اما در کمال تعجب ديدند که آن سه ايراني هيچ بليطي نخريدند.

يکي از آمريکايي ها پرسيد: چطور مي خواهيد بدون بليط سفر کنيد؟ يکي از ايراني ها گفت: صبر کن تا نشانت بدهم.

سه آمريکايي و سه ايراني سوار قطار شدند، سه آمريکايي رفتند توي يک توالت و سه ايراني هم رفتند توي توالت بغلي آمريکايي ها و قطار حرکت کرد.

چند لحظه بعد از حرکت قطار يکي از ايراني ها از توالت بيرون آمد و رفت جلوي توالت آمريکايي ها و گفت: بليط، لطفا!"